استوار بوده است ؛ امّا نه اينكه مقصد و غايت رسالت پيامبران و حجج الهى رسيدن به اين نقطه و هدف بوده باشد . هر عارفى كه ظهور خوارق از او بيشتر باشد حظّ كمترى از معرفت دارد از اينجاست كه ميزان تكامل و فعليّت مراتب وجودى عرفاى الهى به مقدار ظهور و صدور خوارق عادات بستگى خواهد داشت . مرحوم علّامهء طهرانى - قدّس الله سرّه - بارها مىفرمودند : هر فرد كه ظهور اين امور از او بيشتر باشد ، حظّ و نصيب او از معرفت و ادراك عوالم توحيد كمتر است ، و هر كسى كه سعهء وجودى او بيشتر و ميزان تحقّق مراتب اسماء و صفات الهى در وجود او افزون‌تر باشد ، بروزات و ظهور اين امور از او كمتر خواهد بود ؛ زيرا مقصد اهل معرفت و توحيد ، عرفان حضرت حقّ است ، و اين مهمّ با اين امور حاصل نخواهد شد . و لذا براى حركت دادن مردم بسوى اين هدف عالى كمتر از اين امور براى آنان آشكار مىنمايند ، تا ذهن و نفس آنان به اين مسائل خو نگيرد و در دام حواسّ باطنى و صور برزخى گرفتار نگردند . و امّا آنان كه از معرفت حق و ادراك توحيد پروردگار عاجز و ناتوان مانده‌اند ، و دست خود را از وصول بدان ذروهءعُليا كوتاه و پاى خود را لنگ مىيابند ، براى توجّه عوامّ به سمت خود چاره‌اى جز ابراز اين گونه امور از خود نخواهند داشت ؛ و اينست فرق بين مكتب عرفان و ساير مكاتب ، گرچه سمت و سوى آنان عوالم ماوراء مادّه و طبع بوده باشد . خداى متعال با وديعهء صفات و غرائز ارزشمند و معنوى در فطرت انسان ، راه او را به سوى حقيقت و متابعت از حقّ و پيروى از منطق عقل در هر حادثه و موقعيّتى گشوده است ؛ و جستجوى معرفت